| Geschreven door Vrouw, Op 11-09-2008 20:03 |
| Aantal keer gelezen: 1077 |
|
10 jaar geleden - ik was toen 19 - leerde ik op mijn werk een jongen kennen waar ik het gelijk heel goed mee kon vinden. In de 7 jaar dat we in hetzelfde bedrijf werkten verdiepte die vriendschap zich meer en meer. We konden praten over van alles, en konden vreselijk met elkaar lachen! Dit is uitgelopen in een affaire van ca. 4 jaar. We hadden allebei trouwplannen, maar niet met elkaar. Allebei hadden we verkering, die we ons hele leven al kenden, en we dreven mee op de stroom richting huwelijk. De verwachting van anderen. Het gevoel 'het niet te kunnen maken' anders te kiezen. Zijn vrouw was mijn vriendin, mijn man zijn vriend. Ook kostbare mensen die we niet wilden kwetsen. Het zal de leeftijd zijn geweest dat dit zo gelopen is, beiden jong, ik weet het niet...
En we zijn allebei getrouwd, en kwamen op elkaars trouwerij. We wensten elkaar geluk met een licht gevoel van jaloezie. Uit loyaliteit naar onze partners lieten we onze vriendschap verwateren. We kregen beiden kinderen, en stuurden geboortekaartjes over en weer. Het leven gaat verder, en ik weet dat ik niet gewoon vrienden met hem zou kunnen zijn. Hij is mij te lief, ik denk elke dag aan hem. Met mijn partner ben ik wel gelukkig, en ik doe ook alles om hem gelukkig te maken, maar diep in mijn hart weet ik dat ik hem tekort doe, omdat mijn hart eigenlijk bij die ander ligt. Hij weet dat die vriend heel waardevol is voor mij, maar niet dat we een relatie gehad hebben.
Ik schrijf dit omdat ik het zo graag eens wil afronden. Ik durf er met niemand over te praten. Hij en ik, we hebben ieder ons eigen leven, met ups en downs. We hebben beiden een partner en kinderen, dus onze verantwoording ligt daar. Ik zou alleen zo graag willen dat hij weer deel van mijn leven zou zijn. Daar verlang ik echt naar. Dat ik hem af en toe kan zien, en horen hoe het met hem gaat. Ik voel me niet compleet zonder hem. Maar ik weet ook dat het onmogelijk is gewoon vrienden met hem te zijn. Ruim een half jaar geleden heb ik hem gesproken, en vertelde hij dat hij elke dag aan me denkt, en dat hij me mist.
Zijn vrouw heeft hem wel laten weten dat zij hem niet vertrouwt in mijn buurt. Jaren terug al. Ik moet dat respecteren, en ik denk ook niet dat hij er gelukkiger van wordt als hij bij mij is, we dragen nu allebei een ander leven mee, en dat kun je niet uitwissen. Toch blijf ik maar denken: we hebben toen een fout gemaakt, we hadden tegen de stroom moeten oproeien, en onze eigen keuze moeten maken. Een keuze voor elkaar. En ik blijf maar dromen, hoe had mijn leven er dan uit gezien... Maar elke keer als ik wakker word uit die droom, weet ik, dat ik mijn keuze heb gemaakt, voor het leven. En daar moet ik me bij neerleggen.
|
