| Geschreven door leslie, Op 11-09-2008 23:05 |
| Aantal keer gelezen: 1163 |
|
na bijna 9 jaar geestelijk en fysiek mishandeld te zijn geweest,leerde ik een geweldige man kennen,hij was alles wat ik op dat moment nodig had.hij was betrouwbaar,had een goede baan,mooie kop en bovendien was ie stapelgek op me.hij had al vaker tegen zijn vrienden gezegd dat als ik zijn vrouw zou worden,zijn wereld compleet zou zijn.natuurlijk was dat alles wat ik wou en dacht vooral dat ik de rest van mijn leven met hem wilde delen.ik raakte al heel snel zwanger maar echt gelukkig was ik niet.ik wilde vooral denken dat ik gelukkig was.na een paar jaar kregen we nog een kind en ook bleek dat onze oudste ziek was.het was zo zwaar,vooral omdat mijn vriend zich niet echt met het huishouden bemoeide en de ziekte van onze zoon niet echt serieus nam.alles kwam op mijn schouders.nu ben ik gelukkig iemand die een hele hoop kan hebben dus ik liet alles maar over me heen komen.ik ben ook erg sociaal aangelegd en was in het bezit van leuke vrienden en vriendinnen met wie ik sportte,uitging en leuke dingen deed.mijn leven ging op de automatische piloot en ik deed mijn ding.met onze oudste zoon ging het niet lekker en de jongste was een vreselijke peuter.ik trok het niet meer en schakelde hulp in ,die kreeg ik.in die tijd heb ik tegen mijn vriend gezegd dat ik het allemaal niet meer aankon en dat hij me erbij moest helpen maar dat gebeurde niet.ik had een vriend met wie ik goed kon praten,ik kende hem al een jaar of 10 en hij was altijd een soort broertje voor me geweest.we hadden altijd erg veel lol en konden altijd erg goed naar elkaar kuisteren.toen hij in een zware crisis zat met zijn toenmalige vriendin was ik er ook voor hem net zoals ik bij hem terecht kon toen ik er doorheen zat.een half jaar ging voorbij en ik ging steeds meer beseffen dat ik niet meer met mijn vriend verder wilde.ik zou liever alleen ervoor staan,dan dat ik met iemand in een huis woonde die toch niets deed.ik ging steeds minder voor mijn vriend voelen en tot overmaat van ramp kwam ik erachter dat ik verliefd was geworden op mijn maatje.en toen begon alles.ik kwam erachter toen hij voor een paar dagen in het buitenland was en ik hem vreselijk miste.toen begon het,een jaar lang heb ik gelogen tegen alles en iedereen en ik vind het vreselijk,maar ik zou het zo weer doen want zo bleek,in mijn beste vriendje schulde mijn grote liefde.ik heb de stap gezet en ben met mijn kinderen vertrokken.het voelt zo goed.het is niet makkelijk maar het is de beste beslissing die ik heb kunnen nemen.mijn maatje en ik doen het rustig aan en hij is zeer zeker niet de reden waarom ik bij mijn vriend ben weggegaan.ik was gewoon niet gelukkig.het doet me pijn dat ik mijn ex verdriet heb gedaan want dat verdiende hij niet,hij zeer zeker geen slechte vader,maar hij heeft nou eenmaal andere ideeen over hoe een relatie zou moeten zijn.ik geloof wel dat we er uiteindelijk wel uit zullen komen.ik heb voor mezelf gekozen,heb nog een lange weg te gaan maar het komt goed met ons,
|
