| Geschreven door leeuw, Op 31-10-2008 09:30 |
| Aantal keer gelezen: 1330 |
|
Deze ontdekking kwam na jarenlange consultaties bij psychologen
Ik heb geen warme thuis gehad, kreeg nooit moederliefde en mijn vader bleef er passief bij. Mijn moeder kon alleen maar roepen en tieren tegen me, en gaf al haar liefde aan mijn jongere zus. Ik was van alles de schuld. Vader kon alleen mijn moeder gelijk geven. In mijn ouders hun ogen kon ik niets. Ik voelde me continu eenzaam en angstig en beleefde dit als kind zeer intens.
Dit gebrek aan liefde kropte zich op maar uitte zich in lichamelijke klachten (aangeboren bronchitis - teruglopend maagzuur als baby - darmklachten sinds kinds - chronisch bronchitis in jeugd - depressie als volwassene - hoge bloeddruk)
Dat ik als adolescent begon te rebelleren was een logisch gevolg. Met nog meer problemen als gevolg. Toen had het volledig verkeerd kunnen aflopen ...
Dat dit nu naar een depressie moest lijden is dan ook niet meer dan normaal. Na jarenlange therapie bleek dat ik ongewenst was en dat mijn moeder liever een dochter had. Die kreeg ze dan later ook, en ze gaf haar dochter alle liefde. Ter compensatie werd ik materieel verwend. Het verdict van de psychologen was dat ik psychologisch gezien nooit ouders had. In dat opzicht ben ik dus eigenlijk een 'psychologisch' weeskind ...
Ik neem het mijn ouders niet meer kwalijk. Ik heb het hun ook nooit verteld wat de psychologen mij zegden. Het zou alleen maar meer pijn berokkenen ...
Ik heb dus thuis nooit liefde gekend, hoe kan ik dus weten wat liefde is ...
|
