| Geschreven door Vlinder, Op 31-10-2008 22:55 |
| Aantal keer gelezen: 1712 |
|
Aangezien ik deze week het gevoel heb dat ik ga doordraaien, ben ik op internet gaan zoeken hoe ik het beste met "m'n geheim" om kan gaan en ben deze site tegengekomen.... wat een opluchting...ik kan het aan "iemand" vertellen en van me afschrijven zonder dat ik er iemand pijn mee doe of mee lastig val.... wat heerlijk!!! Ik zal meteen maar het boetekleed aantrekken... ik heb nu een klein half jaar geleden een keer met een ex-collega gezoend (allebei getrouwd met kids) en dat is echt zo ontzettend verschrikkelijk stom van me geweest. Dat past gewoon echt niet in mijn leventje (ben echt gelukkig getrouwd en heb jonge kinderen) en bij mijn normen en waarden (vreemdgaan hoort niet en als je het doet moet je het absoluut meteen vertellen), dus ik voel me nu nog steeds zo ontzettend schuldig & schijnheilig en kan er erg slecht mee leven dat ik dit gedaan heb. Het ergste is nog dat ik het met m'n volle verstand heb gedaan (hoewel.... ik betwijfel of m'n verstand op dat moment wel werkte) , dus ik was niet eens dronken ofzo. In het kort: nadat hij van baan was veranderd hebben we per email contact gehouden en dat klikte "opeens" zo ontzettend goed.... bovendien werd het email contact steeds spannender totdat hij voorstelde om een keer af te gaan spreken. Eerlijk gezegd wilde ik dit in eerste instantie absoluut niet aangezien ik doorhad dat ik iets aan het doen was, wat ik niet zou moeten doen (email was veiliger!), maar uiteindelijk toch besloten om "gewoon" een vrijdagmiddag met hem te gaan lunchen (mede door zijn aandringen en "goedpraten". We bekijken het luchtig en we doen niets waar onze relaties door op het spel komen te staan. We hebben uiteindelijk dag in dag uit op elkaars lip gezeten, dus waarom niet nog een keertje samen lunchen?). We hebben een rondje in het bos gewandeld en het was supergezellig (niets gebeurd). Emailcontact gehouden (hetgeen steeds spannender en vaker werd) en na 2 weken nog een keer afgesproken om samen na het werk te gaan eten. Tuurlijk wist ik dat ik fout zat op dat moment, maar ik was verliefd geworden en vond het een heerlijk idee dat iemand mij zo ontzettend leuk vond en ook verliefd op mij was. Ik heb er toen een positieve draai aan gegeven voor mezelf: ik hou nog ontzettend van mijn man en ik vind mijn man ook de leukste van allemaal! (en dat is hij ook!) Dit is gewoon een leuke manier om de spanning in het leven te houden. Zolang er niets zou gebeuren (en we gewoon een leuke klik hebben en allebei onze eigen relaties niet op het spel willen zetten) zou het allemaal niet erg zijn. Die avond was super gezellig.... we hebben de hele avond over van alles gekletst en uiteindelijk wilde hij zoenen. Natuurlijk vertelde ik hem dat ik dat niet moest doen en heb ik uitgelegd dat ik het ook zo ontzettend graag zou willen (en dat wilde ik ook!), maar dat het absoluut niet in mijn leventje zou passen, maar helaas..... mijn gevoel was absoluut sterker dan mijn verstand en we hebben gezoend en ik moet toegeven, het was heerlijk. Wat was het een superromantische avond. Ik geef hem absoluut niet de schuld, maar ik zou zelf nooit degene zijn geweest die de eerste stap zou hebben gezet (niet met het afspreken en niet met het zoenen), maar ik ben niet sterk genoeg geweest om het tegen te gaan... De volgende dagen heb ik erg veel gehuild... wat had ik toch gedaan.. ik kon het niet meer terugdraaien. Ik heb ontzettend getwijfeld of ik het m'n man direct moest vertellen (tuurlijk vertel ik het... eerlijkheid vind ik het aller-aller belangrijkste in een relatie!!!), maar na veel wikken en wegen kwam ik tot de conclusie dat ik hem er alleen maar heel veel pijn mee zou gaan doen als ik het hem zou gaan vertellen (vooral het feit dat ik niet dronken was...) en dat ik het dan mezelf maar moeilijk moest gaan maken door voor altijd met dit schuldgevoel te moeten leven. M.a.w.ik zou het me op dat moment voor mezelf alleen maar makkelijk hebben gemaakt om het hem te vertellen, want dan was ik van dat klote schuldgevoel af, maar ik zou hem er heel veel pijn mee gaan doen.... Dus... ik heb m'n mond gehouden (maar m'n ex-collega wel meteen verteld dat dit dan absoluut de eerste, maar enige keer was...)
We hebben erna nog een keer afgesproken, maar met de afspraak dat we niet zouden zoenen (was mijn eis) en na een paar weken is het eerlijk gezegd langzaam wat minder geworden met het emailcontact, hetgeen eerlijk gezegd van zijn kant kwam, want ik had het contact juist nog zo nodig om het allemaal te verwerken wat ik gedaan had. Ik moet overal over kunnen praten en aangezien hij de enige is waarmee ik kan praten (of eerlijk gezegd "schrijven") had/heb ik een ontzettende drang om het contact met hem te houden. Ik kan mijn geheim absoluut bij niemand anders kwijt. Niemand mag dit ooit te weten komen, want zoals gezegd, dit past absoluut niet in mijn leventje (en bij mijn persoonlijkheid!)... Dit zou echt niemand van mij begrijpen...
Ik merk eerlijk gezegd dat hij steeds minder zin in het contact heeft, hetgeen me erg pijn doet. Ik had zo graag door willen gaan als "goede vrienden", maar daar zit hij blijkbaar niet op te wachten. Ik merk dat ik hem nu dingen ga verwijten (waarom hij niet meer emailt, waarom hij geen interesse meer in me heeft, waarom hij niet zoveel meer om me geeft) en zelf conclusies ga trekken over de redenen (hij is me stom gaan vinden, het ging hem alleen om de seks, die hij niet kreeg..., hij heeft me gebruikt), dus je kunt je voorstellen dat ik er tot nu toe nou niet echt sterker uit ben gekomen... Zolang er een leuke vriendschappelijke relatie tegenover stond, werd het schuldgevoel nog wel in balans gehouden door een leuke (vriendschappelijke) relatie met een gezamelijk geheimpje (zoiets van: "ok, we zijn stom geweest, maar het was een mooie ervaring en we gaan nu gewoon leuk met elkaar om", maar blijkbaar zie ik dat anders dan hij). Ik heb alles met m'n gevoel gedaan. Ik voelde liefde voor hem en ik ben nog steeds erg geinteresseerd in hoe het met hem gaat, maar ik ben natuurlijk veel te ver gegaan. Dit had ik zelf nooit zover moeten laten komen. Dit is echt de eerste, maar vooral de laatste keer geweest!!! Ik kan eerlijk gezegd nog een heleboel vertellen over de manier waarop ik het probeer te verwerken, maar ik laat het hier wel even bij..... Het ging vooral deze week slecht omdat ik voor mezelf zoiets had van, ik mag geen contact meer met hem opnemen, maar ik kreeg echt paniek in mijn hoofd dat ik het bij niemand kwijt kon (als je iets niet mag, wil je het juist nog meer!) dus heb ik weer contact opgenomen (dus ik denk eerlijk gezegd dat hij me echt op een andere manier ziet dan dat ik daadwerkelijk ben... wat een zeikwijf ;-)). Ik wil hem hier natuurlijk ook helemaal niet meer mee belasten. Het is mijn eigen stomme fout. Ik had die avond moeten weten dat dit niet in mijn leventje zou passen, dus ik moet het natuurlijk zelf oplossen en zal er zelf mee moeten gaan leren leven zonder dat ik hem hiermee lastig moet vallen.... vandaar dat ik nu zo blij ben dat ik het "even" van me af kan schrijven hier....het lucht wel iets op geloof ik ;-) Bedankt....
|
