| Geschreven door Keylin, Op 12-01-2009 10:46 |
| Aantal keer gelezen: 2028 |
|
Sinds 1 september werk ik als ambtenaar. Eerst moest ik een maand een opleiding volgen in de hoofdstad, vanaf oktober zou ik dan op een lokaal kantoor in mijn buurt gaan werken.
Tijdens de laatste 2 weken van mijn opleiding heb ik hem leren kennen. Ik, hij en nog een andere man waren maatjes geworden, we gaven elkaar constant sexueel speelse opmerkingen en plaagden elkaar. Maar op een vriendscharppelijke manier dus. Ik wist vanaf het begin dat hij getrouwd was. De laatste dag van mijn opleiding heeft hij mij ook als eerste verteld dat zijn vrouw zwanger was.
Hoewel ik hem nog maar 2 weken kende voelde ik al vanaf de tweede week een bepaalde spanning tussen ons, en ik wou hem constant aanraken. Ik voelde me dus sexueel aangetrokken tot hem, maar wist niet of dit wederzijds was + getrouwde mannen zijn natuurlijk taboe voor mij.
Ik heb hem sinds oktober maar 1 keer gezien. Tot vorige week de nieuwjaarsreceptie in de hoofdstad was.
De receptie op zich was heel gezellig en niets bijzonders, naar het einde toe waren we vaker bij elkaar en na de receptie zijn we met zen alles verkast naar een cafeetje tegenover het hoofdgebouw. Daar zaten al een heleboel collega's, onder andere enkele hoge pieten.
Toch was de sfeer heel gemoedelijk, en naarmate het later werd, werd het ook losser. Iedereen danste met iedereen, ik ook. Heb ook met hem gedanst...Dat gevoel..kan ik echt niet omschrijven, dat heb ik nog nooit gevoeld. Sidderingen die van mijn tenen naar mijn kruin gingen.
We flirten zoals op het werk, speels, maar naarmate het later werd veranderde ook dat, het bleef speels, maar intenser. We zaten heel dicht bij elkaar, knie tegen knie, en zaten elkaar constant aan te raken (nergens op een intieme plaats).
Nuja om het verhaal kort te maken, die avond ontdekte hij dat ik meer in hem zag als een vriend en omgekeerd, zonder er echt over gepraat te hebben.
Nu word ik dus eigenlijk verscheurd door verlangen en principes: 1. hij is een getrouwde man, en over enkele maanden ook papa, die een huisje aan het bouwen is.
2. ik ga precies dood van verlangen, ik ben constant aan het denken van "kan ik hem niet uitnodigen om naar die party te gaan, zodat we kunnen verder gaan waar we gestopt zijn". Ik heb die avond bewust mij ingehouden, waar ik aan de ene kant trots op ben (heb hem zijn vrouw niet laten bedriegen) en aan de andere kant teleurgesteld (omdat ik dus naar hem verlang).
Wat moet ik doen om hiervan af te geraken. Ik wil niet egoistisch doen, want waarschijnlijk gaan wij er uiteindelijk allebei spijt van hebben. Maar deze gevoelens maken mij kapot, en ik kan er ook met niemand over praten.
Heeft iemand tips voor mij?
|
