| Geschreven door malou, Op 15-01-2009 15:15 |
| Aantal keer gelezen: 3825 |
|
hallo allemaal ,
Ik ben op mijn 10 de verkracht door mijn opa, hij dwong me veel dingen te doen op sexueel gebied.Hij bedreigde mij dat als ik iets zou zeggen dat die het zo nog een keer zou doen. Ik was echt bang voor hem. Ik heb dit nooit aan iemand durven te vertellen, omdat ik bang was dat niemand me zou gaan geloven. En die gedachte maakte me bang en we gingen steeds bij die opa op bezoek en ik moest altijd perse mee. Toen vroeg die weer aan mij of ik wou computeren (net als de eerste keer) en toen wou ik nie en iedereen zat mij verbaast aan te kijken dat ik opeens niet wilde computeren. Ik voelde me vies en wou nix meer met mannen te maken hebben. Nog niet eens 1 jaar na die verkrachting werd ik opeens ernstig ziek : kinderbloedkanker , Het ergste wat je eigenlijk kon overkomen was dieverkrachting en dan word je ook nog ziek ook. Dan zie je het leven opeens helemaal niet meer zitten. Op mijn 13 de begon mijn vader lastig te doen en kreep weer naar de alcohol en begon mij te mishandelen en ik was niet de enige. Hij verkrachtte mijn moeder en mishandelde mijn broertje. Mijn moeder heeft aangifte gedaan, maar de politie kon niets doen, want hiij kreeg een waarschuwing en daarna deed ie niets ernstigs meer bij ons. En ondertussen durfde ik nog nie mijn geheim te vertellen.
Nu ben ik 18 en heb het al aan 2 mensen verteld en die steunen mij ook en dat is alleen maar fijn.
Maar ik durf het niet tegen mijn moeder en tegen de rest van mijn familie te zeggen.
Ik heb nog steeds angst voor mannen en als ik weer zoiets op tv of in de krant zie dan moet ik weer denken aan dat die opa mij verkracht heeft. Ik ben er ook nog nooit mee naar de politie gegaan, want die zouden me toch niet geloven.
Ik hoop dat elke verkrachter of wat dan ook eens de pijn zal voelen die ik ook heb gehad, maar dat kan soms lang gaan duren!
groetjes en sterkte aan alle andere slachtoffers van verkrachting,
Malou
|
