| Wie van de twee is mijn ware liefde? |
Drie jaar geleden is het begonnen. We kenden elkaar via via en ik vond haar verschijning heel leuk, maar ik wist dat ze gebonden was. Die avond kwamen we elkaar tegen en sloeg er een vonk over die er nog steeds is. Ze (F.) vertelde me dat ze inmiddels getrouwd was, maar dat haar hoop op een betere relatie niet was uitgekomen. Haar man was zo druk bezig met zijn carriere, dat ze echt ongelukkig was door het gebrek aan aandacht. Het was wel zo dat ze erover praatten, maar doordat hij geleefd werd door zijn werk gebeurde er daarna eigenlijk niets. Ik ben er heilig van overtuigd dat heel veel vrouwen vreemd gaan als ze veel te weinig aandacht krijgen… We kregen een geheime relatie die geweldig was. Zoals we elkaar aanvoelden, de dingen waar we allebei enthousiast over raakten en onze kijk op het leven… dat was echt uniek. Maar helemaal fantastisch was de sex! Kun je je voorstellen dat de spannende fantasieën die je als man hebt gewoon echt helemaal werkelijkheid worden en dat ze gedeeld worden door je partner? Niet alleen qua frequentie, maar ook qua belevenis. Dat had ik dus helemaal bij haar: volledige verbondenheid en totaal geen schaamte! En dat was wederzijds. Niet alleen omdat ze dat zei, maar ook omdat ik dat echt kon zien aan hoe ze was en deed. Je moet mensen in zo’n situatie niet alleen beoordelen op wat ze zeggen maar juist ook op hoe ze handelen. Maar hoe verliefd ik ook was, ik bleef wel reëel. Zo wilde ik niet dat ze haar man voor mij zou verlaten om de volgende dag bij mij te komen wonen. Ze zou dan immers niet eerst echt afsluiten waar ze aan begonnen was en ik wilde wel weten dat ze bereid was om te vechten voor wat ze had. Dit vertelde ik haar ook. Je zou kunnen zeggen dat ik haar terug in de armen van haar man dreef en dat gebeurde dan ook na vier heerlijke maanden maar wel na heel veel huilen en verdriet. Maar ik had heel goede hoop op een gezamenlijke toekomst. Toen gebeurden er echter niet één maar twee dingen waar ik niet op gerekend had. Het eerste “ding” was dat ik een geweldige vriendin (N.) kreeg. Natuurlijk had ik eerst verdriet, maar ik vertelde mijn kersverse vriendin alles en we groeiden heel erg naar elkaar toe en werden hevig verliefd. De sex was/is goed hoewel N. is veel traditioneler ingesteld dan F. helaas. N. en ik gingen echter samenwonen en zijn nog steeds heel gelukkig! N. is er altijd voor me en vertrouwt me onvoorwaardelijk en dat is wederzijds. Wat N. en F. gemeen hebben is dat ze me tegenwicht kunnen bieden (ben soms nogal dominant en koppig). Waar ze in verschillen is dat F. een beetje spiritueel is ingesteld en veel meer van de wereld weet dan N., terwijl N. dan weer een heel goede baan heeft en een heel goede relatie met haar ouders heeft. Zaken die ik allemaal belangrijk vind. F. is gevoel, N. is verstand maar allebei met liefde! De tweede onverwachte gebeurtenis was dat F. binnen 2 maanden zwanger werd van haar man. Ze hadden elkaar weer gevonden en hiermee leek de kous af. We leefden allemaal nog lang en gelukkig zeg maar. Maar waar ik al bang voor was gebeurde. Je relatie moet een stevig fundament hebben op het moment dat je aan kinderen begint. Dat was bij F. en haar man natuurlijk niet het geval zo kort na de affaire. F. geloofde echter dat het kind haar en haar man weer echt bij elkaar zou brengen, maar het tegendeel was het geval. We zijn 2,5 jaar verder en ze gaan nu scheiden… Wat nu? Mijn emoties zijn echt even de weg kwijt, want het gevoel voor F. blijft heel erg sterk, maar ik heb nu zoiets moois met N.! Mijn verstand zegt daarom dat ik het moet laten zoals het is. Maar in de jaren bleef wel steeds die vlam in mij na de vonk van het eerste moment. Soms was die vlam klein. Maar als ik F. gesproken had (we bleven wel contact houden) dan gloeide het vuur in mij weer hoog op. Dat was nooit een probleem toen ze nog getrouwd was, dat bood namelijk een vreemde vorm van stabiliteit. Nu ze echter gaat scheiden is de situatie echter totaal anders. Ik heb haar immers al eenmaal “verloren” en zou dat niet graag een tweede keer meemaken. Daarnaast wil ik niet dat dit gevoel door blijft gaan als een veenbrand terwijl ik gelukkig ben met N. Jee, wat moeilijk… Iemand hier ervaring mee of goede raad? Ik ben iemand naar wie mensen juist toekomen met hun problemen en dan help ik ze door de juiste vragen te stellen waardoor ze zelf uiteindelijk de juiste keuze maken. Maar deze gave werkt niet bij mezelf merk ik! Ik heb steeds het gevoel te moeten kiezen tussen gevoel en verstand, maar hoe doe je dat in de liefde?!
|
