| Ehibitionist |
Exhibitionist zijn is niet echt een geheim. Iedere keer dat je in actie komt, 'vertel' je het. Daardoor is 'mijn geheim' niet echt een last voor me. - Ik ben exhibitionist, maar niet van het gebruikelijke type. Ik spring niet op een stil weggetje met ontbloot onderlichaam uit de bosjes. Ik vind het niet leuk als vrouwen/meisjes schrikken; het gaat mij om degenen die het best wel leuk vinden een blote vent te zien. Mijn 'werkterrein' is dan ook op de naaktstranden en in de naaktrecreatiegebieden. In mijn optiek komen daar niet de vrouwen langs die bang zijn om naakte mensen te zien, maar het hele spectrum van zij die ogenschijnlijk onge-emotioneerd voorbijlopen tot degenen die vrolijk lachen en - positieve of negatieve - opmerkingen maken. Op het strand kies ik dus meestal positie bij de vloedlijn en op andere recreatiegebieden zo dicht mogelijk bij het voetpad. Ik heb geen erectie en lig op mijn rug te wachten op passanten. Als een aantal vrouwen/meisjes genoten heeft, is mijn dag weer goed.
Een paar voorbeelden: Een keer ging ik een tot op dat moment leeg naaktrecreatieterrein op. Enkele vrouwen van mijn leeftijd (60+) bleven bij de ingang staan. Ze bleven staan kijken terwijl ik me uitkleedde op zo'n 20 meter afstand en hielden dat vol tot ik enkele minuten op mijn rug lag. Toen gingen ze verder.
Een andere keer was op het strand: een drietal jonge vrouwen kwam langs en één ervan begon een gesprek: of ik het niet koud had en hoe ik het vond dat ze zo voor me kwam staan om een praatje te maken.
Onlangs toen ik op het eerder genoemde terrein lag kwam er een groepje tieners (jongens en meisjes) over het pad. Er werd gegniffeld, maar gewoon doorgelopen. In enkele uren tijd kwamen meer van die groepjes voorbij. Bij de laatste gebeurde het: dat een meisje - ik schat van een jaar of veertien -uit de groep het terrein opliep, nagestaard door de anderen. Ze hurkte dicht bij me, bekeek mijn spulletje nauwkeurig (voor de nieuwsgierigen: ook daar krijg ik geen erectie van) en vroeg of ze een foto van me mocht maken. Dat mocht ze. Het was verbazend te zien met welke rust ze haar telefoon pakte, instelde en de foto maakte: geen spoortje spanning of zenuwen te bekennen, Daarna ging ze terug naar de wachtende groep.
|
