| Geschreven door Lisa, Op 25-08-2009 15:50 |
| Aantal keer gelezen: 1477 |
|
Ik ben een meisje van 22 jaar en mijn vriend is jawel 39 jaar oud. Samen hebben we een zoontje van 3 maanden en we hebben al ongeveer 3 jaar een relatie met elkaar. De eerste 3 maanden van onze relatie waren top... we hadden overal en altijd sex. De ellende begon toen we gingen samenwonen: We hadden 2x per maand sex met elkaar ( en dat terwijl we maar 4 maanden met elkaar hadden). Ik werd daar zo ongelukkig van, voelde me onaantrekkelijk en dik ( met maartje 36) Ik begon zwaar aan mezelf te twijfelen. Het onderwerp sex werd bij ons niet besproken: Ik schaamde me ook een beetje om over sex te beginnen. Totdat ik hem een keer 's nachts mastubeerent had betrapt in de woonkamer. Ik deed alsof ik nog heel slaperig was en niet wist wat ie aan het doen was. Opeens werd het me duidelijk waarom hij elke nacht even uit bed ging en tv ging kijken ( porno kijken en mastuberen natuurlijk). Na 5 maanden werd de sex maar 1x per maand. Ik ging veel vaker het initiatief nemen, maar werd gewoon zwaar afgewezen " Nee, schat heb geen zin" Of " het kan niet, Ik moet morgen vroeg op" of hij liet me gewoon doorgaan met aftrekken totdat ie klaar kwam ( en mijn behoeftes konden naar beverediging fluiten). UIteindelijk heb ik ervan wat gezegd. Hij zei alleen dat het goed zou komen en dat ik me niet zo op sex moet focussen.....
Na tien maanden werd het sex dramatisch minder, 1 keer per 2 of 3 maanden. Uiteindelijk heb ik besloten om mee te kappen ( ik ben veelste te jong om sexloos door het leven te gaan, dacht ik toen)
Na een ander half maand heeft hij mij weer teruggekregen met zijn mooie praatjes: hij zou mijn beste minnaar worden, aandacht geven, voor me klaar staan en hij heeft me zelfs meteen ten huwelijk gevragd toen we weer wat met elkaar hadden. Drie weken lang was hij ook de beste minnaar, hij gaf me ook aandacht enz. Al gauw raakte ik zwanger. Maar toen begon de ellende weer: Hij wou geen sex meer met me, omdat hij bang was dat hij het hoofdje van de baby zou raken. Toen ik 6 maanden zwanger was, werd ik gewoon letterlijk gestraft, want mijn hormomen waren stabiel, ik voelde me onwijs goed en was een lopende sexbom die elke moment kon otploffen. Huilend kroop ik bij hem in bed en smeekte hem bijna om met me te vrijen: Het komt goed schat, echt waar, was zijn antwoord weer en ging gauw in de woonkamer zitten. Sindsdien heb ik bijna mijn hele zwangerschap bijna elke nacht gehuild omdat ik me zo eenzaam voelde en zo erg afgewezen.
Nu is het al 3 maanden geleden dat ik ben bevallen en we hebben nog steeds geen sex met elkaar gehad. We liggen ook niet lepeltje lepeltje in bed en ik zou ook niet meer weten hoe een tongzoen voelt. Ik ga hieraan kapot. De relatie verbreken durf ik niet, nu we net een kindje hebben en vreemdgaan.... dat is eigelijk ook geen optie voor mij.... ik ben echt hopeloos!!!!
|
