| toen waas ik 8 en hij heeft me nog in men hoofd. |
hoi lezers, graag zou ik mijn verhaal aan jullie kwijt willen misschien voel ik me dan beter, ik praat er namelijk bijna nooit over maar mijn directe familie weet het wel. toen ik 8 jaar oud was (ben nu 24), liep ik op een ochtend naar school 200 meter van men huis. toen ik net bij school was liep er een man achter mij aan, eerst had ik het niet, ik was aan het zingen hardop hahah maar dat deed ik altijd. ik had door dat ie achtr me liep toen hij mij aansprak met hoe mooi ik kon zingen. ik schrok reageerde niet en liep gewoon door het plein op. een paar dagen later liep hij er weer maar zij niks en dat ging zo weken door, helaas durfde ik thuis het niet te vertellen. op een gegeven moment wist die man waar ik woonde en poste bij men huis. s´ochtends sávonds. de kriebels gaan nu weer door men lichaam. toen ik met men zus en een vriendin aan het spelen waren heb ik het verteld waarop men zus gelukkig direct men moeder heeft ingelicht. wij direct naar de politie nou je gelooft het nooit ze deden niks helemaal niks. ik mocht natuurlijk niet meer alleen naar school en dat merkte die man natuurlijk en toen werd het ook lang stil ik denk een maand of 6 a7. daarna mocht ik weer met vriendinnetjes naar school. tot op een ochtend er 1 niet kwam doordat ze ziek was toen ben ik zonder dat mijjn moeder het wist alleen naar school gegaan weer was hij weer ik was bang en dat als ie maar niks doet. toen ik bij school was heb ik het verteld aan leerlingen die begonnen te lachen en het niet geloofde. terug thuis heb ik het weer aan men moeder verteld weer politie en alles wat ze deden was dat ik fotos moest kijken en een profiel moest op geven. wat ik nooit meer vergeet is dat ie bij de gemeente werkte aan zijn kleren tezien hij was blond gezet en had veel sproeten. dot alles is zo een jaar of ander half door gegaan. gelukkig heeft hij me niks gedaan buiten geestelijk pijn. op een ochtend heeft ie me bijna gepakt hij had zin broek al op zijn knie maar gelukkig was ik sneller als hij. tot op de dag van vandaag denk ik er nog dagelijks aan alleen durf ik er niet over te praten tot 6 maand etrug koninginnendag 2009. gezellig met men vriendin op het terras van breda aan het eten en wie staat er voor men neus die vent ik vergeet zijn gezicht nooit meer. ik verstijfde had geen honger meer en wist niet wat ik moest doen. ik heb haar niks verteld omdat ik er jaren niet over gepraat had. hij liep voorbij, hij was al weg en toen voelde ik weer rust en voelde de woede om er op af tegaan en te vragen of ie nu nog durfde nu ik groot en 24 ben en niet bang meer voor hem ben. tuurlijk heb ik dat niet gedaan maar als ik hem weer tegen kom ga ik dat zeker doen. ik weet niet wat ik doen moet, moet ik er met iemand over gaan praten of is dat telaat iongeveer 15jaar later. komt er een moment dat ik het vergeten kan. gelukkig heb ik een vriendin die ik het wel verteld heb en kan ik er wel met haar over praten maar ik voel me dan zo zeur hij heeft men tenslotte lichamelijk niks gedaan. zijn er mensen die dit hebben meegemaakt en wat hebben zij er mee gedaan HELP.
liefs leoni
|
