| vrouwzijn |
Ik ben een man van 63 jaar en beleef in het geheim mijn verlangens een vrouw te willen zijn. Als mijn vrouw afwezig is hul ik mij in vrouwenkleren compleet met zachtgevulde BH, maak ik me op, lak ik mijn nagels. Ik visualiseer daarbij dat ik een vrouw ben en geniet ik van mijn lichaam. Zou ook heel graag borsten willen hebben. Ik probeer me zo natuurgetrouw mogelijk als vrouw te voelen. Oefen in vrouwelijk lopen en vrouwelijk stemgebruik. In het dagelijks leven draag ik damesondergoed en kleed me een tikkeltje vrouwelijk, niet opvallend. Kleding die voor een man ook nog net kan. Ik houd van fijne weefsels, draag graag zijde. In het verleden heb ik via de universiteit van Utrecht en het Nisso onderzocht of het voor mij beter is een medische ingreep te laten plaatshebben, omdat het mogelijk is dat ik in een verkeerd lichaam zit. Dat laatste blijkt niet het geval te zijn, omdat ik daar teveel mannelijke karaktereigenschappen voor heb. Lange tijd heb ik me afgewezen om bij het mannelijke deel van de samenleving te horen. Het manzijn ben ik nu geleidelijk aan het herontdekken. Het verlangen naar vrouwzijn gebeurt met vlagen en is afhankelijk van gelegenheden die ik er voor krijg. Naast het vrouwzijn leef ik bovendien nog een ander geheim uit, het fysiek pijnigen en psychologisch vernederen van mijzelf. Door te kiezen voor een vrouwenrol kan ik vernedering nog dieper en intenser voelen. Ik ben uitermate gevoelig voor wat anderen van mij denken en hoe een ander over mij denkt. Ik ben daar beslist niet vrij van. Dit alles durf ik mijn eigen vrouw niet te vertellen. Ik ben bang dat ze me af zal wijzen en onze nu 41 jaar bestaande relatie zal beeindigen. Ik vertoon neiging om negatieve kanten en daden van mijzelf overdreven optimistisch naar voren te brengen. Dat is iets wat ik wel met mijn vrouw bespreek. Bovengenoemd geheim heb ik nu sedert half jaren \'80 en voelt als een molensteen om mijn nek. Ik heb geleerd er mee te leven en tracht onderscheid te maken in geheim of privé. Ik heb recht op privé. Enerzijds vind ik dan ook dat ik recht heb op het hebben van dit geheim. Deze gedachte brengt rust in mijn warrige bestaan. Misschien komt er ooit een tijd dat ik vrijwillig dit geheim aan mijn vrouw durf te vertellen. Ik worstel op de een of andere manier met dualismen. Ik volg een cursus in een groep om dichterbij de stap te komen dit geheim ooit vrij te durven geven. Maar zover ben ik nu nog niet.
Groet, wim
|
