| Verliefd |
Ik ben sinds de zomer ontzettend verliefd op een jongen van 18. Ik ben zelf 45. Ik leef in een fantasiewereld waar ik doe of alles mogelijkis, dat hij verliefd op mij is of dat ik minstens voor verwarring bij deze jongen teweeg breng. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat het krankzinnig is, maar dat lukt niet. Het idiote is dat hij een zanger is van een bandje dat ik in eerste instantie gewoon goed vond. Maar mijn eigen fantasie is er met mezelf op hol geslagen en ik kan op de een of andere manier niet meer terug. Hij is mooi, jong en spannend. Ik ben 15 jaar getrouwd met een leive zorgzame man, en ik weet heus wel dat deze verliefdheid te maken heeft met de angst om ouder te worden, om niet meer aantrekkelijk te zijn, niet meer mee te tellen in de maatschappij. Daarnaast vind ik mezelf te jong om nu al achter de geraniums te zitten en de weekenden thuis op de bank aan de tv te sluiten. Ik ben deze jongeman een aantal keren tegen gekomen, heb een paar woorden met hem gewisseld, en het is een gewone knul die echt niet zit te wachten op een vrouw van 45. Ik heb zelfs een gesprek gehad met zijn moeder die van dezelfde leeftijd is als ik, gewoon om af te komen van deze obsessie. Ik ben naar optredens geweest, het is zo\'n prachtige jongen om te zien, zeker als hij muziek maakt, met een ongelooflijk sexy stem, die veel ouder klinkt dan de 17/18 jaren die hij telt. Ik zou het liefst iedere week naar hem gaan kijken, maar ik ben toch wel bang om mezelf onbeschrijfelijk belachelijk te maken. Dat doe ik volgens mij nu al. Ik moet wel zeggen dat de muziek die dit bandje maakt byzonder en echt goed is: het zijn een stel getalenteerde jongens, gepassioneerd, energiek, professioneel en doelgericht, bewonderenswaardig voor deze leeftijd. Daarnaast zijn ze ook zo lief en aardig. Ik zoek in alles een teken dat het wel zou kunnen, dat we 1 keer zouden kunnen vrijen terwijl ik echt wel weet dat het krankzinnig is en dat ik het los moet laten. Het heeft ook gevolgen voor de relatie met mijn man, die lief en zorgzaam is maar volstrekt niet spannend. Ik ben absoluut niet meer verliefd op hem. Misschien hou ik niet eens meer van hem. Er gaat weinig van hem uit, het liefst zit hij thuis alleen met mij. En ik wil uit. Natuurlijk is dit het echte probleem achter deze hopeloze verliefdheid. Maar die voelt tegelijkertijd wel heel erg echt en heftig: dat heb ik al heel lang niet meer gehad (ja,ja, hou maar op ik snap het). Ik ben vaak verliefd op bekende personen en fantaseer daar ook over, maar het is nog nooit zo echt geweest en het heeft nog nooit zo\'n impact gehad. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed (was dat maar waar). Aan de andere kant geeft het me een energie die ik al lang kwijt was en doe ik allemaal dingen die ik al heel lang niet meer gedaan heb, zoals uitgaan. Ik zie er stralend uit en besteed veel aandacht aan mijn uiterlijk. Het valt veel mensen op. Dus het is niet alleen maar slecht of verkeerd.
Ik ben blij dat ik het ergens kwijt kan. Ik barst uit elkaar als ik het niet ergens kan vertellen. En hiermee kan ik echt nergens terecht.
|
