| Geschreven door Sanne, Op 20-03-2010 16:24 |
| Aantal keer gelezen: 1466 |
|
Toen mijn relatie van 5 jaar stuk liep, was ik aardig in de war. Ik dronk heel erg veel en was altijd in de kroeg. Om er niet aan te hoeven denken, deed ik veel dingen die me op de één of andere manier pijn deden, lichamelijk of geestelijk. Ik kwam met verkeerde mensen in contact en kwam steeds verder te staan van wie ik daarvoor was. Toen ik geld nodig had, wist een vriendin wel een oplossing. Ze stelde me voor aan een man die een escort bureau runde. Eerst was het van, je bent eigen baas dus als je niet wil hoef je niks te doen. Maar in de praktijk liep dat niet zo en deed ik veel tegen mijn wil. Toch voelde het op de één of andere manier lekker om mezelf nog meer te gronde te richten, heel raar. Ik raakte ook gewend aan het geld en vond het heerlijk te kunnen doen waar ik zin in had. Na een half jaar ging het me steeds meer tegen staan en mijn laatste klant zal ik nooit vergeten. Een vieze stinkende dikke man, drie keer zo oud als mij. Ik was 2 uur bij hem en dat waren de ergste uren uit mijn leven, en ik maar toneel spelen. Daarna viel ik zo hard tegen de grond dat ik voorgoed genezen was en ik heb het nooit weer gedaan. Nu ga ik weer naar school en zie ik mijn oude vrienden weer en ik krijg ook weer nieuwe vrienden, die niks met dat rare wereldje te maken hebben. Soms voel ik me wel een buitenstaander als we praten over met hoeveel jongens we naar bed zijn gegaan bijvoorbeeld. Ik ben nog best jong en heb op sexueel gebied meer meegemaakt dan de meeste meiden van mijn leeftijd. Dan voel ik me vies en anders. Alleen die vriendin die me heeft geintroduceert in dat wereldje zeg maar weet ervan, en het schijnt dat er in de stad ook wel over me gepraat wordt en in de kroeg weten veel mensen het wel, maar ik praat er niet over. Zeker niet met oude vrienden en mensen die ik nu leer kennen, ik laat het achter me en zal het altijd ontkennen als mensen er over beginnen. Ik zie het als een deel van mijn leven waarin ik mezelf niet was. Alleen die laatste keer daar denk ik nog wel eens aan en dan wordt ik verdrietig. Maar met de tijd zal dat wel over gaan. Soms wil ik er wel over praten maar ik schaam me heel erg ervoor dus doe ik dat niet.
|
