Geheimen van Nederland

Geheimen, waar moet ik beginnen? Wat zijn het geheimen? Misschien zijn het wel muren die me beschermen zolang niemand er van weet. Schaam mijzelf voor wat er allemaal is gebeurd. Ik ben bang dat wanneer ik erover zal praten mensen mij of zielig gaan vinden, of een verschrikkelijke aansteller gezien ik er zelf wat aan had kunnen doen.

Altijd ben ik een onzeker meisje geweest, iets te mollig. Een meisje dat alles ervoor over had dat een ander het goed had. Over mezelf praten deed ik niet, nog steeds niet graag. Zeuren, nee zeggen, miepen, huilen dat was iets dat niet mocht van mezelf. Alles wat een ander vroeg, dat deed ik, alles wat een ander zei, dat geloofde ik.

Het begon al toen ik een jaar of 4 was, misschien wel jonger. Met de buurjongens en anderen die altijd net iets ouder als mij waren. Onschuldige spelletjes noemde mijn moeder het toen ze het ontdekte, maar ondertussen voelde ik mij altijd smerig. En toch, zei ik nooit nee. Ging met ze mee naar het bos, het lege schuurtje, de grep of waar ze dan ook naar toe wilden. Er werd me dan verteld dat ik daar goed voor was. Kleren moesten uit, en alles moest bekeken en bevoeld worden. Kijken wat er allemaal in zou passen, en toch al deed het pijn ik zei helemaal niets. Dit is doorgegaan tot mijn ouders zijn gaan scheiden, omdat mijn vader ontelbare jonge meiden had misbruikt. Ik hoor je denken, zal hij dan ook aan haar hebben gezeten. Maar dat is iets wat ik niet weet. Ik heb gewenst, gebeden, gehoopt dat hij zou toegeven dat het zo was. Het zou voor mij verklaren waarom ik als kleuter nooit heb tegen ge stribbelt. Leuk vond ik het niet, maar ik dacht dat het erbij hoorde.

Toen mijn ouders uit elkaar waren begon het pesten. Ook dat begon onschuldig, maar eindigde in ellende. Ik durfde niet meer naar school, kon mezelf niet uitstaan, vond mezelf vies, verschrikkelijk lelijk, en wilde zo niet meer. Ik moest en zou anders worden, en dat deed ik. Ik stopte met eten, begon als een idioot te bewegen en besloot om alle ellende te vergeten. Vergeten lukte niet, maar omdat ik zoveel afviel kreeg ik wel van alle kanten complimenten. Iets wat ik nooit had gekend, dat voelde goed … maar niet goed genoeg. Ik moest en zou doorgaan tot ik zelf tevreden zou zijn. Helaas, was het nooit goed genoeg, al woog ik nog maar 51 kilo … ik vond mezelf nog net zo vies, dik en ranzig als toen ik 94 kilo woog.

Rond mijn 18^e besloten om te vertrekken uit de hel, zocht een opleiding zo ver als maar mogelijk kon en belande aan de andere kant van Nederland. Ontmoete op een christelijk site een jongen die zomaar door alles heen prikte. Me zei dat ik moest eten omdat ik bijzonder was. Dat ik niet zo onzeker moest zijn, want ik was zo prachtig, zo lief, zo geweldig. Verbijsterd als ik was viel ik als een blok voor die aandacht. Ik kende het niet dat mensen bij mooi vonden, mij lief vonden, mij geweldig vonden. En daarnaast kon ik hem alles vertellen, hij was zo lief. Zo trouw, had alles voor mij over. Na een paar maanden wilde hij me helpen. Het begon met of ik een webcam wilde kopen. Dat wilde ik wel, ik wilde alles wel voor hem doen als het er op aan kwam. Eenmaal geinstalleerd vroeg hij me of ik mijn trui uitwilde doen. Boem, dat was het dan ik klapte dicht. Wist niet meer waar ik het had. Dat was niet wat ik wilde, maar ik wilde hem ook niet kwijt. Na veel gewik en vooral veel overredingskracht van hem ging het steeds verder. Hij wilde graag langs komen, gezellig op de thee. Dat was het ook, hij kwam op een avond. We hebben samen een film gekeken en daarna is hij weer naar huis gegaan. Ook het 2^e weekend kwam hij langs, en nog steeds was er niets aan de hand. Ik vertrouwde hem en hij mij dacht ik. Ik wist dat hij niets met mij wilde, relationeel dan, en dat gaf mij rust want daardoor had ik het gevoel dat er niets hoefde. Nadat hij een aantal keer bij me langs was geweest vroeg hij of hij misschien een nachtje mocht blijven slapen, omdat het toch wel ver reizen was. Had ik daarop maar nooit ja gezegd, want toen begon de ellende pas echt. Hij zag mij als zijn zus, zo zei hij. Maar ondertussen heeft hij alles van mij gezien, gevoeld, geproefd, geroken. Het maakte niet uit of ik nee zei, niets zei .. hij moest zijn ding kwijt. Als ik tegensputterde dan gebruikte hij zijn kracht om mij hem oraal te bevredigen of iets dergelijks. En achteraf vroeg hij altijd, vond je het goed, ja toch? Ik doe het alleen maar om je te helpen zei hij dan. En ik voelde me vies! Ik raakte mezelf kwijt, de herinneringen van de dingen die ik als jong kind had meegemaakt kwamen boven. Maar aan de andere kant wilde ik hem niet kwijt, hij was immers ook heel lief, en hij vertelde dat het goed was van God, God had ons elkaar laten ontmoeten en had hem op mijn pad gebracht om mij te helpen om die rare herinneringen een plek te geven.

Ik wilde weg, maar wist niet hoe, durfde het niet, kon het niet. Leefde in een waas. Wanneer hij langs kwam ging er een knopje om, ik was er zelf niet meer. Alleen mijn lichaam was nog daar, mijn geest was in een droom wereld waar alles perfect was. Toen ik zwanger raakte wist hij er niets van. Maar hij vertelde me wel dat mocht ik ooit zwanger raken, ik het weg moest halen. Want niemand mocht weten dat wij elkaar zo vaak zagen. Als ik dat niet zou doen, dan zou hij zichzelf van het leven beroven. 4 maanden compleet van de wereld geweest omdat ik mijn kindje niet kwijt wilde, maar hem ook niet kwijt wilde, want dan zou het mijn schuld zijn dat hij zichzelf van het leven zou beroven. Uiteindelijk door alle stress, weinige eten en geen slaap een miskraam gehad waar ik toen erg dankbaar voor was. Na anderhalf jaar ben ik gevlucht, gestopt met mijn opleiding, en weer aan de andere kant van Nederland gaan wonen.

Nu inmiddels een dikke 8 jaar verder heb ik een hele lieve vriend, mijn eerste vriend. Hij is een schat en heeft super veel geduld met me. Maar ik schaam me kapot, klap dicht als er iets voorvalt wat lijkt op vroeger. Als we seks hebben dan val ik soms zomaar weg. Heb iedere nacht nachtmerries waarin alles weer voorbij vliegt. Mijn vriend vind dat ik alsnog aangifte moet doen, vooral omdat ik weet dat er meer meiden zijn waar de jongen van 8 jaar geleden gebruik van maakt als seksobject voor ‘het goede doel’ waarmee hij die meiden alleen maar meer kapot maakt. Maar ik ben bang dat wanneer ik om hulp vraag, aangifte doe of wat dan ook, uitgelachen zal worden. Ik was 18, kon duidelijker nee zeggen, had hem niet in huis hoeven laten, had hem helemaal niet vaker in huis hoeven laten. Ik was er bij, na een paar keer zei ik er niet eens meer wat van, liet het maar gebeuren. Hoe stom kan je zijn? Hoe stom kan je als 18 jarige zijn om zo’n jongen te geloven dat het goed zou zijn. Hoe kan je zo’n jongen lief blijven vinden terwijl hij je hardhandig op de grond legt, je mond opentrekt ook al zeg je nee? Hoe kon ik ooit zo stom zijn geweest …

Anderzijds kan mijn vriend er link van worden, hoe kon ik zo dom zijn om zolang bij hem te blijven. Hoe stom kan ik zijn om geen aangifte te doen, mezelf zo kapot te laten gaan en hem maar gelukkig door te laten lopen met zijn zaakje. Het is ingewikkeld allemaal, ben moe van het strijden tegen mezelf. Wil niet langer zo zitten met alles, wil leren leven en vooral leren genieten zonder dat ik in alles rekening wil houden met de ander, zonder dat ik bang ben dat ik afgewezen of verlaten zal worden. Het is zo lang geleden … en toch heeft het op 1 of andere manier nog steeds zoveel invloed. …

Dat gaat niet over, ook al zal ik aangifte doen. Hoogstens zal hij gehoord worden, maar er is geen bewijs, ik was niet minderjarig, het is te lang geleden. En hij zal het zo draaien dat hij er goed uit komt.

En ik? Ik heb levenslang ...

Gepubliceerd in : Geheimen, Sexueel

Reacties (3)