| Man maar ook vrouw? |
Bij het lezen van zoân titel krijgen veel mensen allerlei idee«n. Het betreft dan hier vaak de fysieke kant van de zaak, terwijl het hier juist niet om gaat. Wat ik hiermee wil zeggen is juist dat ik mij innerlijk zowel man als vrouw voel. Ik ben geboren in een mannen lichaam en voel mij daar prima bij. Dus ik heb zeker geen behoefte om daar iets aan te veranderen. Maar ik voel dat er in mij ook een vrouw aanwezig is. Een vrouw die mooi wil zijn en zich ook wil laten zien. Ze wil haar vrouwelijke gevoelens kunnen tonen, trots kunnen zijn op het vrouw zijn. Het is heerlijk om deze vrouw toe te laten in mijn leven, dan wissel ik het man zijn in voor de vrouw in mij. Hoe dat in zân werk gaat? Eigenlijk heel eenvoudig, kijk naar een vrouw hoe die eruit ziet? Mooi verzorgt en mooie kleding, dat is wat de vrouw in mij ook wil. Dus ik scheer mijn lichaam heerlijk glad, doe kousen aan en trek mooie lingerie aan. Daarna bovenkleding, een mooie rok en een leuk shirt of blouse. Dan de make-up. Een vrouw die zich verzorgt gebruikt ook vaak wat make-up. Als de vrouw in een mannen lichaam zit is het zeker nodig om de man te camoufleren door het aanbrengen van make-up. Ik zelf probeer dat op zoân natuurlijk mogelijke manier, dus niet overdreven veel make-up gebruiken. En als laatst de pruik. Ik heb inmiddels diverse pruiken, ja je wil als vrouw wel eens iets anders met je haar. En dan ben je vrouw, je kijkt in de spiegel en je ziet een vrouw. Het geeft je een heerlijk gevoel om de vrouw in je lekker de ruimte te kunnen geven om zichzelf te tonen. Het liefst wil ze naar buiten, lekker shoppen, kopje koffie drinken op een terrasje. Maar dat is nog wat eng. Ze gaat wel eens naar buiten, een stukje wandelen en dan merkt ze dat de mensen niets zien van haar dubbele identiteit. Dit is fijn, een heel fijn gevoel. Maar vanaf wanneer was die vrouw er? Dat is een vraag die eigenlijk wat lastig is te beantwoorden. Ik denk dat de vrouw er altijd al is geweest. Alleen heeft de man de vrouw altijd weggedrukt. Als jongen van zo rond de 16 jaar vond ik het al super heerlijk om de slipjes en bhâs van mijn oudere zus te dragen. Maar tegelijk had ik ook zoiets van âis dit wel normaal, het voelt wel lekker aan maarâ¦.â??. Dus je duwt die gevoelens van je af, je wil niet anders zijn dan andere. Maar het blijkt dat deze gevoelens niet weg te duwen zijn, ze blijven terug komen. Op een bepaald moment ga je het dus begrijpen dat het je juist iets extraâs geeft in je leven. Je voelt je immers man en vrouw. Dat merk je in de omgang met vrouwen, ik heb het idee dat ik ze beter kan begrijpen dan veel andere mannen. Dus ik ben blij met de vrouw in mij en wil haar zeker niet meer kwijt. Ik voel mij hier goed bij, maar toch is het naar de buitenwereld nog wel een groot geheim dat ik dit dubbelleven leid...... Geschreven door: Jolanda
|
