| Geschreven door Veer. , Op 12-06-2011 15:05 |
| Aantal keer gelezen: 2674 |
|
Ik weet niet hoe ik moet beginnen. Ik ben 22 jaar. Een paar maanden geleden ben ik verkracht door een onbekende jongen. Ik voelde me zo walgelijk. na een paar weken heb ik een zwangerschapstest gedaan , omdat het allemaal even niet goed voelde. ''positief'' ik wist niet wat me overkwam de wereld stond echt even stil. Ik heb de verkrachting en mijn zwangerschap voor iedereen verzwegen. Na een tijdje kwam mijn bestevriendin erachter dat er wat goed mis is met mij was. Ik heb haar alles met moeite vertelt. Haar reactie was "meteen naar de politie gaan en aangiften doen'' maar ik had echt geen idee wie mij dat allemaal had aangedaan. Na een langetijd van ups and downs. Kwam hij op een Zondag Middag voor mij deur met zijn zus. Dus ik doe de deur open in me zondagse pakje en zie hem staan, en er ging toch een schok door me heen.. Waarop Ik de deur meteen dicht sloeg. Na dat ze een lange buiten voor mij deur stonden had ik ze maar binnen gelaten. Hij kwam zijn Excuses aanbieden voor wat er was gebeurd. Na een gesprek van meer dan 6 uurtjes met veel tranen en dodelijke stiltes, kwam er weer een kleine glimlach op mijn gezicht tevoorschijn. Na die zondag spraken we vaker af. En er ontstond een hechte band tussen ons twee. We wonen nu samen en hebben besloten om het kindje te houden. Mijn Verkrachting hebben we op de dag van vandaag nog steeds niet aan onze ouders vertelt. En we hebben ook besloten dat ook niet te doen.
|
