| Geschreven door meisje17, Op 10-01-2008 21:43 |
| Aantal keer gelezen: 1630 |
|
Ik ben vorig jaar aangerand en daar zit ik nog steeds erg mee. Ik heb het met pijn,moeite en schaamte aan me moeder verteld. helemaal niet over wat er precies heeft afgespeeld maar alleen dat iemand aan me had gezeten. Daarna hebben we er nooit meer 1 woord over gesproken. Ik praten wel met me vriendinnen erover maar veel konden mij ook niet verder helpen omdat ze zoiets zelf nooit hadden mee gemaakt. Alleen mijn beste vriendin heeft zoiets meegemaakt en met haar kon ik er dan ook goed over praten. Ik was een tijd erg bang als ik alleen was en ik haten het om alleen over straat te moeten of alleen naar school. Ik heb heel mijn verhaal op papier gezet, dat heeft me goed gedaan. Zo heb ik het een beetje een plekje kunnen geven. Nu heb ik bijna een vriend maar ik vind het erg moeilijk om dit aan hem te vertellen en ik ben soms ook bang als hij aan me zit.. terwijl ik het heel graag wil hoor en ik voel me ook bij hem op me gemak maar op de een of andere manier voel ik me dan zo klote. Ik ga trillen en krijg allemaal zenuwen door mij lijf heen. Blijkbaar heb ik het nog niet zo goed verwerkt als ik dacht. Ik wil graag advies van meisjes die het zelfde mee hebben gemaakt en hoe hun ermee omgaan.
Geschreven door: meisje17
|
