| Geschreven door Myrte, Op 25-08-2008 23:25 |
| Aantal keer gelezen: 1828 |
|
Ik ben nu ongeveer een maand overtijd, en heb voor volgende week een abortus gepland. Ik vind het vreselijk, en ik schaam me voor de beslissing die ik heb genomen. Maar de beslissing staat vast voor mij. Ik voel dat het mijn tijd niet is, ik heb niet genoeg tijd voor mijn kind, ben niet volwassen genoeg. Ik wil mij nog ontwikkelen, heb tijd nodig voor mijn studie en uitvinden wie ik zelf ben.
Ik kan mezelf onmogelijk als moeder zien, een verwarde moeder, te jong, met weinig tijd, die misschien met spijt naar haar kind kijkt? Nee, zo'n moeder zou ik niet kunnen zijn...
Maar ik voel mij zo egoïstisch, en ik vind het zo eng. Mijn vrienden maken mij wijs dat het nu nog niet echt een mens is, dat het dus niet net een moord is. Maar als ik het onaangetast laat groeien in mn buik, wordt het een volledig mens, en ik kies ervoor hem of haar nooit te laten zijn. Dat is toch niet aan mij? Dat is toch moord?
Zij zeggen dit steeds zo makkelijk als ik erover begin en dan hou ik erover op, maar dit gaat allemaal om in mijn hoofd. En nu is het nog niet eens zo ver. Ik weet zeker dat ik hier spijt van krijg, maar bij elke andere beslissing weet ik zeker dat het mij ook zal spijten.
Ik heb het gevoel dat ik al ben gaan geven om dit kindje, wat nooit geboren zal worden, en dat is mijn schuld..
|
