| Geschreven door Elizabeth, Op 20-10-2008 17:11 |
| Aantal keer gelezen: 2003 |
|
De afgelopen maanden heb ik een nogal wild leven gehad. Ik ben met meerdere jongens naar bed geweest, Ik weet dat het belachelijk stom klinkt, maar van sommigen weet ik de naam niet eens meer precies. Ik dacht dat er niets zou gebeuren omdat ik voorbehoedsmiddelen gebruikte, maar een paar dagen geleden ben ik erachter gekomen dat ik toch echt zwanger ben. Ik heb mn moeder gebeld en zij vindt het het beste om het verder niemand te vertellen en het weg te laten halen. Rationeel denk ik dat ze daar wel gelijk in heeft aangezien ik nog studeer en volgens mij ben ik sowieso niet in staat goed voor een kind te zorgen. Ik bedoel, wat voor moeder zou ik ooit moeten worden als ik zo onverantwoordelijk ben dat ik niet eens weet wie de vader is? Misschien zou ik wel helemaal niet van mn kind kunnen houden.
Ik dacht dat ik er niet zoveel problemen mee had, maar nu kan ik nauwelijks meer slapen of eten, het beheerst al mijn gedachten. Van het idee dat er een ander mens in me groeit raak ik zo in paniek. De hele dag flitsen er stomme gedachten door mn hoofd als: als ik het laat weghalen, kom ik nooit te weten wie mijn eerste kind was, dat soort dingen. Ik weet niet wat ik moet doen, ik ben voor allebei zo bang. Behalve mn moeder weet niemand hiervan. Iedereen denkt dat ik gewoon nog hetzelfde ben, maar dat is niet zo. Ik weet dat abortus te beste keus is, had ik er maar niet zoveel problemen mee.. Ik wil gewoon dat het zo snel mogelijk voorbij is.
|
