| Geschreven door DOVANI, Op 12-04-2009 15:45 |
|
|
Naast bijstand beun ik in de avond uren wat bij als psycho sociaal councellor bij de mensen aan huis.Ik luister naar hun problemen en probeer deze te analyseren en een plek te geven.Maar soms groeien de problemen me boven het hoofd en zie ik het even niet meer zitten.Een machteloze woede maakt zich dan van mij meester en ik moet me dan beheersen niet met dingen te gaan smijten! Het onrecht...het verdriet...dat alles vliegt me soms naar de keel. Vaak genoeg eindigen de sessies dan met hoog opgelopen emoties wederzijds, mense...mense, misschien ben ik wel te goed voor deze aarde, ik weet het ook niet meer.Maar mijn uitgestoken hand, mijn aanbod tot hulp word niet altijd even goed begrepen...
Ik wil de mensen iets meegeven van mijn eigen innerlijk...mijn eigenste zijn. Maar ook een platform bieden voor discussie, voor het scherp slijpen van de geest. Maar wat is er mis met de mensen dat mijn geste niet altijd begrepen word???
|
