| Geschreven door lut, Op 07-05-2009 21:32 |
|
|
het was geen liefde op het eerste gezicht, toch niet langs mijn kant.. ik vond hem wel leuk maar daar bleef het dan ook bij. tot op die ene avond, op een feestje van het werk.. we hebben ons zo geamuseerd, en ik voelde me zo goed bij hem. Hij hft me nadien proberen te kussen maar ik hield hem af.. ik heb een vaste vriend, hij zijn gezin.. maar dit was mijn grootste fout ooit.. ben echt ziek geweest, deed niks als aan hem denken, dag en nacht, mijn verstand zei dat ik er goed aan had gedaan maar mijn hart was gebroken.. door mijn eigen stomme schuld.. heb hem daarna nog wel gezien op het werk en er hing wel een zekere sfeer maar hij is maar enkele halve dagen daar en niet altijd als ik er ben. een jaar ging voorbij, hij vroeg tussendoor waarom ik niet naar dat feestje of die receptie was gekomen.. tot dat ene feest er weer was, ik was heel zenuwachtig. Zou hij het nog eens proberen? Of was zijn geduld nu wel op? nee hoor, integendeel zelfs, we hebben gekust en zelfs iets meer, niet teveel dat wou ik niet maar het was zalig! zederd toen is er iets tussen ons. ik weet niet wat het is maar het is er wel. hebben sindsdien mekaar nog paar keer gezien buiten het werk en ook toen is er wat gebeurd. hij is gelukkig getrouwd, ik heb mijn vriend en toch kunnen we niet zonder elkaar.. kan dit tegen niemand vertellen maar ben echt bang dat ik verliefd ben, verliefd terwijl ik goed weet dat het niet mag..
|
