| Geschreven door DOVANI, Op 15-10-2010 22:28 |
|
|
Middels een her- intergratie traject voor ouderen ben ik inmiddels aan het werk.Ik bezoek hulpbehoevenden eerste lijns, d w z, ik ben de eerste die men ziet als men in de penarie zit en zet tezamen met de klant een traject uit om zodoende weer dingen op orde te krijgen.Dat vergt organisatietalent, moed en doorzettingsvermogen en op dit moment is het zo stervensdruk dat heb je het ene nog niet gehad, komt het volgende alweer op je bordje. Mijn geheim is dat het me eigenlijk, ondanks coaching op reguliere basis vanuit de achterban, gewoon vaak teveel is allemaal.De mensen zuigen energie uit je alsof je een leeglopende fietspomp bent en omdat je wel resultaatgericht wil werken maar vaak vanuit de organisatie tegengewerkt word is het resultaat vaak erg mager.Wat zich achter menig voordeur afspeelt is vaak ronduit schokkend, de cases varieren van ernstige verwaarlozing op allerlei gebied, tot aan het aantreffen van gezondheidsondermijnende smerige situaties van verbijsterend allooi! Op dat soort momenten voel ik me zo onthand en verlamd van verbijstering dat ik niet weet waar te beginnen of waar of hoe ik het zoeken moet. Het is menigmaal voorgevallen dat ik ter plekke gigantisch uitflipte en mezelf dan niet meer in de hand had. De laatste tijd ben ik ook behoorlijk paranoia en nerveus geworden, het werk is immers nooit af...je wil wel maar je kunt niet meer dan dat je kunt...maar ja, klant is koning en uiteindelijk moet er ook voer op de plank komen.Het is dus nu zo ver gekomen dat ik hulp bied terwijl ik zelf hulp nodig heb...maar vooralsnog word alles wat ik zeg afgedaan met halfslachtige toezeggingen en uiteindelijk gebeurt er NIKS. Wel krijg ik reprimandes voor mijn gedrag, dan gaat het weer een tijdje goed (ik moet wel...) enz enz enz.Misschien herkent iemand dit ook en kunnen we elkaar tot steun zijn...ik weet het ook niet meer!
|
