| Geschreven door roosje, Op 03-01-2011 01:16 |
|
|
Ben al 20 jaar samen met mijn mannetje.Altijd dol op elkaar geweest in moeilijke en makkelijke tijden.Samen kwamen we overal uit,tot dat er kinderen kwamen.In het begin waren we heel gelukkig,werkten samen keihard aan de toekomst.Totdat er onderzoeken kwamen dat er dingen niet helemaal klopten,op geestelijk en lichamelijk gebied met onze kinderen.Dat doet zeer.Zelf kregen we ook te maken met verlies,operaties en ongelukken.We moesten niet alleen ons gezin onderhouden maar ook ons zelf.En dat kost ontzettend veel energie,kracht.Lang duurde het voor we allebei weer op ons normale nivo zaten.Gelukkig kregen we ook de nodige hulp en steun van de mensen om ons heen.Zelf ben ik ook hulp gaan zoeken en ben doorverwezen naar een hulporganisatie.Want soms heb je het nodig dingen van je af te praten ,een luisterend oor.Iemand die je begrijpt,steunt en je dingen laat verwerken.Zo iemand heb ik gevonden en leren te vertrouwen.Alleen is mijn gevoel voor deze persoon toegenomen,en ik veroordeel mezelf erom.Want ik hou vreselijk veel van mijn man,maar ik voel ook iets voor deze persoon.Voel me op mijn gemak,of dat ik alles kan vertellen en niks gek is.Ben bang mezelf te verliezen in deze persoon,durf niet te zeggen dat ik vlinders heb en mezelf zo voel. Iets zegt me dat ik moet stoppen en ik kan het niet.Want het geeft me een goed gevoel,diep van binnen.
|
